Një ditë në Asakusa me Masa dukej më pak si një vizitë turistike dhe më shumë si një shëtitje me një mik që donte vërtet që unë të përjetoja zemrën e Tokios në një mënyrë që më përshtatej *mua*. U largova me stomakun plot dhe zemrën plot kujtime që e di se do t'i mbaj.
Në momentin që u takuam, Masa më pyeti se çfarë më pëlqente, për çfarë isha kurioz dhe çfarë ritmi preferoja. Nga atje, ai e formësoi të gjithë përvojën rreth atyre detajeve të vogla. Ne shëtitëm nëpër rrugët historike ku ai ndau histori që i bënin tempujt, portat dhe fenerët të dukeshin të gjallë dhe jo thjesht "pamje". Ai më tregoi detaje të vogla që do të më kishin shpëtuar, qoshe të qeta, gdhendje simbolike dhe ritmin e jetës së përditshme që ende pulson nëpër këtë lagje të vjetër.
Dhe pastaj erdhi ushqimi. Masa e dinte saktësisht se ku të shkonte. Ai më çoi në një dyqan rameni që nuk ishte i shkëlqyer apo turistik, por thellësisht ngushëllues, i balancuar në mënyrë të përkryer dhe pikërisht ajo që kisha shpresuar. Faleminderit, Masa, për një ditë të paharrueshme!