Ishte mjaft interesante. Edhe unë kam medituar disa herë dhe mënyra ime e meditimit është ndikuar nga budizmi indian; mbyllja sytë dhe përqendrohesha te imazhi mendor i Ganeishës (ose te ndonjë perëndi sysh, nëse ndihesha më shumë si hipi). Prandaj ishte interesante të praktikoje mënyrën budiste japoneze të meditimit. Ai më tregoi tre mënyra të ndryshme për të medituar, ndër të cilat më pëlqeu më shumë meditimi me tinguj. Pas seancës, më pushtoi një ndjesi qetësie. Më kujtohet gjatë kursit të meditimit, kur i largova të gjitha mendimet e “majmunit”, po nxirrja jashtë me frymëmarrje të gjitha momentet e pikëllimit dhe zhgënjimit. Pastaj pati një ndjesi qetësie dhe kur më shfaqeshin në mendje imazhet e njerëzve që më kishin lënduar, nuk më shkaktonin më asnjë ankth. Kjo ndjesi qetësie zgjati rreth katër ditë. Sigurisht, nëse dikush dëshiron ta ruajë vazhdimisht këtë ndjenjë qetësie, duhet të meditojë çdo ditë. Më duket e vështirë të bëj meditim me tinguj vetëm. Është më mirë të kesh me vete dikë që të të udhëzojë, një partner përgjegjësie për rrugëtimin tënd të meditimit. Sidoqoftë, për mua ishte një përvojë mjaft e këndshme.